Soğuk Betonlar

Binalar büyüdü , ulaştı arşa.
Sıkıştı insanlık birkaç şehre.
Oysa dünya geniş bir arsa.
Herkeste mutsuz, bıkkın bir çehre.

Yükselmede yarıştılar dağlarla.
Ulaşmak için bulamadıkları huzura,
Çıktılar semaya hatta fezaya
Geri dönmeseler bari dünyaya.

Huzur , değil o kadar uzakta.
Elinde çayla dolu bardakta .
Veyahut bir kuş cıvıltısında
Ve baharda açan papatyalarda.

Şehirleri kaplamışlar soğuk betonlarla.
Huzura ulaşmışlar mı otuzuncu katta ?!
Belki gider ziyaretine, komşusu varsa.
Medeniyet böyleymiş aman medeni olma!

Peşimizi birazcık bıraksa dünya.
Ya da biz mi bıraksak ona bağlanmayı?
Belki yaklaşırız biraz daha huzura,
Terk edebilsek fani dünyayı…

ERDEM ÜSÜN

Bir Cevap Yazın